Próg wyborczy pojawił się w polskiej ordynacji wyborczej dotyczącej wyborów do Sejmu i Senatu w roku 1993. Miało to związek z faktem, że w wyborach z roku 1991 do sejmu dostali się przedstawiciele wyjątkowo dużej ilości partii, co skutecznie uniemożliwiło powołanie stabilnego rządu państwowego i popierającej jego działania koalicji. Został on wyznaczony na dwóch poziomach - pierwszy z nich, pięcioprocentowy, dotyczyć ma komitetów wyborczych, które założone zostały przez pojedyncze partie polityczne. Drugi - odpowiednio wyższy, bo aż ośmioprocentowy, dotyczy z kolei komitetów koalicyjnych, w ramach których współpracują ze sobą dwie lub większa ilość partii, co ma na celu wzmocnienie ich sił i ułatwienie im osiągnięcia celu, jakim jest uzyskanie w wyborach mandatów poselskich. Jak łatwo się domyślić, próg wyborczy występuje wyłącznie w proporcjonalnych systemach wyborczych - w państwach, w których wybory odbywają się w okręgach jednomandatowych nawet, jeśli w danym okręgu zwycięży przedstawiciel niezrzeszony z żadną partią, ma on prawo do uzyskanego w demokratyczny sposób mandatu poselskiego. Wprowadzenie w naszym kraju progu wyborczego okazało się w 1993 roku przyczyną klęski partii prawicowych, które w przeciwieństwie do lewicy nie rozpoczęły procesu łączenia się w większe organizmy partyjne.